Avenida con poemas

Lucio Dalla : Itaca

2012-03-01T12:19:00.001-08:00

Capitano, che hai negli occhi il tuo nobile destino
Pensi mai al marinaio a cui manca pane e vino?
Capitano, che hai trovato principesse in ogni porto
Pensi mai al rematore che sua moglie crede morto?

Itaca Itaca Itaca
La mia casa ce l’ho
Solo là
Itaca Itaca Itaca
E a casa io voglio tornare
Dal mare, dal mare, dal mare

Capitano, le tue colpe pago anch’io con i giorni miei
Mentre il mio più gran peccato fa sorridere gli dei...
E se muori è un re che muore
La tua casa avrà un erede
Quando io non torno a casa entran dentro fame e sete
Itaca Itaca Itaca
E a casa io voglio tornare
Dal mare, dal mare, dal mare

Capitano, che risolvi con l’astuzia ogni avventura
Ti ricordi di un soldato che ogni volta ha più paura?
Ma anche la paura in fondo mi da sempre un gusto strano
Se ci fosse ancora mondo, sono pronto, dove andiamo?

Jules Supervielle : La Corrida

2012-02-28T05:49:00.003-08:00

Θυμάμαι εκείνο το άχυρο

Που μ'άφησε μια τρυφερή μέρα

Εν άλογο βίαιο κι αποφασιστικό
Κι έφυγε με δεμένα μάτια

Να μνημονεύσει τις ευαισθησίες του .

Je me souviens de cette paille
Qu’un tendre jour m’avait cédé
Un cheval âpre et décidé
Qui s’en allait les yeux bandés
Faire hommage de ses entrailles .

Νίκος Καρούζος : Να Θυμηθώ , Να Θυμηθώ

2012-02-27T15:25:00.002-08:00

Ζωή των ελλήνων όλη η ΄Ανοιξη προδομένη

κι όλα κάτω απ' τον ήλιο εμετός απ' τον ήλιο

κι ο αρχαίος γιατρός ο ποιητής

άναυδος ωσάν έντομο στις πόλεις .

Να θυμηθώ , να θυμηθώ

απάνω απ' τις πόλεις οι γυναίκες σε μαυροφορία

χαροκαμένοι σαλτιμπάγκοι τα κοκόρια μεσ' στη συμφορά

γαλάζια τσίρκα σε μιαν έκταση που γέμει τόση ψευτολάμψη

με σκυλοκρεμμύδες και χρυσόξυλα

ο μοβανθός απ' το θυμάρι πάει χάθηκε στην ανοιχτή μνήμη

στους διωγμούς τους ολοάσπρους

τα γουρουνάκια της χαράς μαζί μ' αλόγατα

να βγαίνουν απ' τα όνειρα στις βυσσινιές του Κάτου Κόσμου

απάνω απ' τις πόλεις η ελπίδα κανονιά και σαν αστροπελέκι

για την ολόκληρη χαρά στο βάθος στα μελλούμενα

με οικογένειες χορτάτες λάδι στα πιθάρια

υγεία εύκολη ευλογημένος θερισμός τρύγος αναίμαχτος

μα όχι εξουσία ούτε βίας αποχείμωνο

και στο δρόμο

μια γυναίκα σα να εκτοξεύεται στο δρόμο

με τα μαλλιά της αρτεσιανά .

Ο ΥΠΝΟΣΑΚΚΟΣ [ 1964 ]

ΤΥΧΗ ΠΡΩΤΗ

μέσ' στον υπνόσακκο των ορατών η αιχμαλωσία μου

ΜΙΚΡΟΠΟΛΕΙΣ: Εξάρχεια, Οι Τοίχοι.mp4

2012-02-26T11:08:00.001-08:00

Οι Μικροπόλεις είναι μια εκμπομπή -χάρτης που αναπαριστά το ανάφλυφο μιας πόλης που αλλάζει καθημερινά. Στο συγκεκριμένο επεισόδιο που προβλήθηκε στις 24/01/2012 ασχολείται με τα Εξάρχεια και τους ζωνταντούς τοίχους τους.

Ο ΝΤΑΛΑΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ

2012-02-25T14:06:00.002-08:00

Είναι επιθυμία του Γιώργου Νταλάρα να βρεθεί κοντά στους μισθοσυντήρητους ,

τους άνεργους , τους ανθρώπους που παίζουν τη σκληρή ζωή του μνημονίου , με

συναυλίες στις συνοικίες της Αθήνας .

Αφιλοκερδώς φυσικά . ΄Οπως κάνει πάντα , εδώ και χρόνια , τραγουδώντας υπέρ

της Κύπρου ( έχει πάρει βραβείο για τη συνεισφορά του στην...επίλυση του Κυπρι-

ακού ) ,των αγωνιστών στη Χιλή , των σεισμόπληκτων στην Τουρκία , των καρκι-

νοπαθών , των ελληνορθόδοξων , του Μουσείου της Ακρόπολης , των σπαστικών ,

των διαβητικών κ.λ.π., χτίζοντας με επιμέλεια το προφίλ του στρατευμένου και

φιλεύσπλαχνου καλλιτέχνη .

Πριν από λίγες μέρες είπε ότι δεν πάει άλλο .

Αγανάκτησε με την ελληνική φτώχεια και αποφάσισε να πάρει τους δρόμους με την

ορχήστρα του για να γελάσει λιγάκι το χειλάκι κάθε πικραμένου σε Νίκαια , Περιστέρι ,

Αιγάλεω , Ίλιον , Καλλιθέα , Ηλιούπολη , Δάφνη κ.α. Με ελεύθερη είσοδο για τους

πολλούς και με προτροπές στους υπόλοιπους να προσφέρουν τον ( όποιο ) οβολό τους

για έναν κοινωνικό σκοπό που θα επιλέξουν οι δήμοι , με τους οποίους συνεργάζεται ,

και οι οποίοι... όλως τυχαίως βρίσκονται στην εκλογική περιφέρεια της συζύγου του

΄Αννας Νταλάρα ( Β' Αθηνών ) .

Ο λαοπρόβλητος καλλιτέχνης με την τεράστια αναγνώριση και προβολή ταυτίστηκε

με τους αναξιοπαθούντες που δημιούργησε η τρόικα διαγράφοντας μονοκοντυλιά τις

πρόσφατες ( μετά το μνημόνια νούμερο ένα ) φιλοπαπανδρεικές δηλώσεις του ( μόνο

ο Γιώργος μπορεί να σώσει την Ελλάδα ) αλλά και ολόκληρο το παρελθόν του , που

αποτελεί κατ' εξοχήν μέρος του συστήματος αξιών που μας έφτασε εδώ που μας έφτασε .

Ξεχνώντας εν ριπή οφθαλμού τα Μέγααρα , τα Ηρώδεια , τις Επιδαύρους ( κορυφαίους

του χορού στον... κιμούλειο Οιδίποδα ) , τις πολιτιστικές Ολυμπιάδες στη Νέα Υόρκη

( 2003 , αξίας 2.000.000 ευρώ ) , την Ιερά Οδό του Μοροσούλη και τόσα άλλα , έγινε

ένας από μας .

Χωρίς να αμφισβητούμε τη μεγάλη καλλιτεχνική αξία του Γιώργου Νταλάρα ( θα ήμασταν

το λιγότερο ανόητοι ) , γνωρίζουμε ότι κανένας δεν χτίζει μεγάλες καριέρες με φιλανθρωπικά

γκαλά και κοινωνικές ευαισθησίες . Τις φτιάχνει με τη βοήθεια του θεσμικού συστήματος

που τον πλάσαρε , τον ανέδειξε , τον επέβαλε , τον καθιέρωσε και τον βράβευσε . Και πάντα

με το αζημίωτο . Το κοινωνικό κοστούμι φοριέται εκ των υστέρων , πάνω από τα εσώρουχα ,

ας είναι και μεταξωτά .

Ας κάνει , λοιπόν , ο κ.Νταλάρας όσα δώρα θέλει στους φτωχούς , αλλά να μη νομίζει ότι

μιας πιάνει κότσους .

Πάντως , ο άνθρωπος το είχε πει . Και μάλιστα νωρίς . Με το τραγούδι << ΄Ηταν πέντε

ήταν έξι >> του Σταύρου Κουγιουμτζή , σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου , που πάει έτσι :

Μια γειτονισσα απλώνει ρούχα καθαρά

πλένει με μια νέα σκόνη και είναι αστραφτερά

με τραγούδια για τη φτώχεια και τη ξενιτιά

ρετιρέ παίρνω στην Κηφισιά >> ...

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΙΔΑΚΗ

ΠΟΝΤΙΚΗ Art 23.2.2012

Greeks:Which Side Are You On?

2012-02-25T07:37:00.001-08:00

Μεταφορτώθηκε από το χρήστη TheWasted7 την 11 Δεκ 2010

a video about Greece and Greeks..we must wake up..we must be united..against the politicians who telling us lies...35 years..since now...we must stand our ground...against racism,violence,facism...we need peace,love and friendship..seek the truth Brothers & Sisters-We Stand As One!

Song:Which Side Are You On? By Natalie Merchant

Akiko Yosano

2012-02-25T06:23:00.000-08:00

Δουλεία

Τα δέντρα εξαρτιώνται απ' τις ρίζες τους

που διαπερνούν της γης τα σπλάχνα .

Βγαίνουν πετώντας τα πουλιά κάθε πρωί , αλλά ...

γυρνούν το βράδι στη φωλιά τους .

΄Ιδια η ζωή και των ανθρώπων είναι .

Πνεύμα , ψυχή , λεύτερα είναι , αλλά ..

στην ίδια συνοικία ξυπνούμε και πλαγιάζουμε

στον ίδιο δρόμο , στον ίδιο αριθμό ,

στο ίδιο κρεβάτι .

Εξορία

Παρακαλώ εννοείστε το :

στης πεινασμένης σας καρδιάς

τη νήσο

δίχως τη δυνατότητα φυγής

ζω σ' εξορία .

Μετάφραση : Ρίτα Μπούμπη Παππά

Μίλτος Σαχτούρης : Η αποκριά

2012-02-23T23:14:00.002-08:00

Μακριά σ' έν' άλλο κόσμο γίνηκε αυτή

η αποκριά

το γαιδουράκι γύριζε μεσ' στους έρημους δρόμους

όπου δεν ανάπνεε κανείς

πεθαμένα παιδιά ανέβαιναν ολοένα στον ουρανό

κατέβαιναν μια στιγμή να πάρουν τους αετούς τους

που τους είχαν ξεχάσει

έπεφτε χιόνι γυάλινος χαρτοπόλεμος

μάτωνε τις καρδιές

μια γυναίκα γονατισμένη

ανάστρεφε τα μάτια της σα νεκρή

μόνο περνούσαν φάλαγγες στρατιώτες εν-δυο

εν-δυο με παγωμένα δόντια

Το βράδυ βγήκε το φεγγάρι

αποκριάτικο

γεμάτο μίσος

το δέσαν και το πέταξαν στη θάλασσα

μαχαιρωμένο

Μακριά σ' έν' άλλο κόσμο γίνηκε αυτή

η αποκριά

ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

( 1952 )

ΚΕΔΡΟΣ

Kurosawa Filmography

2012-02-22T19:40:00.000-08:00

BORIS PASTERNAK : ΑΜΛΕΤ

2012-02-21T12:34:00.000-08:00

Αφού όλα ηρέμησαν , βγήκα στη σκηνή .

Στην παραστάδα της πόρτας , με τα νώτα

ακουμπώντας , αρπάζω , από τη μακρινήν

ηχώ , του αιώνα μου τα γεγονότα .

Τις χιλιάδες τα κιάλια της , πάνωθέ μου ,

ρίχνει η μαύρη νυχτιά , που μ' έχει βάλει

στόχο της . Το ποτήρι αυτό , Θεέ μου ,

πάρε μακρυά μου αν λύση υπάρχει κι άλλη .

Το γιομάτο πείσμα σχέδιο σου μ' αρέσει .

Σύμφωνοι . Θα τον παίξω αυτόν τον ρόλο . Αλλά

τώρα κάποιο άλλο δράμα είναι στη μέση .

Λυπήσου με , Θεέ μου , τούτη τη φορά .

Πλην η σειρά των πράξεων έχει πια οριστεί .

Μη και δεν είναι ανέκκλητο το τέλος τάχα ;

Μοναχός μου , κ' οι Φαρισαίοι τριγύρω μου . Η ζωή

δεν είναι του κάμπου το πέρασμα μονάχα !

Μετάφραση : ΑΡΗ ΔΙΚΤΑΙΟΥ

Pasternak at the first Congress of the

Soviet Union of Writers in 1934.

Борис Пастернак

Гамлет

Гул затих. Я вышел на подмостки.
Прислонясь к дверному косяку,
Я ловлю в далеком отголоске,
Что случится на моем веку.

На меня наставлен сумрак ночи
Тысячью биноклей на оси.
Если только можно, Aвва Oтче,
Чашу эту мимо пронеси.

Я люблю Твой замысел упрямый
И играть согласен эту роль.
Но сейчас идет другая драма,
И на этот раз меня уволь.

Но продуман распорядок действий,
И неотвратим конец пути.
Я один, все тонет в фарисействе.
Жизнь прожить — не поле перейти.

slova.org.ru

ANNE SEXTON

2012-02-20T12:33:00.001-08:00

Τραγούδι για το γόνατο

Το να δέχεσαι φιλιά πίσω

απ' το γόνατο είναι ένας σκώρος

στη σήτα και

ναι , αγάπη μου , μια τελεία

στο βυθόμετρο είναι

χαριτωμένη με το βήχα της

και δυο φορές θα παραιτηθώ

απ' την τιμή μου κι άστρα θα χώσω

σαν καρφιά μέσα στη νύχτα

ναι , ω ναι ,ναι ναι δυο

μικρά σαλιγκάρια πίσω

απ' το γόνατο να χτίζουν πελώριες

φωτιές π' ανάβουν κάτι σαν ματο-

τσίνορα που τσινούν δυο

αναπτήρες μάλλον

που πετυχαίνουν , ναι ναι ναι , κάτι μικρό

κι εμένα πλάστη .

Μετάφραση : Ευτυχία Παναγιώτου

Antonio Botto : Μια Στρουθοκάμηλος Μιλάει

2012-02-18T04:58:00.000-08:00

Μου ξερριζώσαν τα φτερά .

Σιωπηλά υποφέρω .

Είμαι πλάσμα με αγωγή .

Κι 'αν ήθελα ,

θα μπορούσα

τα χέρια τα κακούργα να δαγκώσω ,

κείνα που αμείλιχτα

τα φτερά που σκεπάζουν

μου ξερριζώσαν .

Και τώρα

δίχως τον παραμικρό στεναγμό

μένει

το κορμί μου γυμνό .

Και αυτοί

εκείνοι

ματαιόδοξα στολίζονται

με τα όμορφα φτερά ,

τα δικά μου !

Υπεροπτικοί μπροστά μου διαβαίνουν

γελώντας σαρκαστικά .

Ναι , εγώ σιωπηλά υποφέρω .

Είμαι ένα πλάσμα με αγωγή .

Μετάφραση : Σοφία Εμμ.Χατζιδάκη

Foto: Shark inho – Setembro 2007

PALAVRAS DE UM AVESTRUZ TODO GRIS

Arrancam-me as penas

E eu sofro sem dizer nada:

- Sou ave

Bem educada.

E, se quisesse,

Podia

Morder-lhes as mãos morenas,

A esses

Que sem piedade

Me roubam as penas que me cobrem;

E, no entanto,

Sem o mais breve gemido,

O meu corpo

Vai ficando

Desguarnecido ...

E elas,

Aquelas

Que se enfeitam, doidamente,

Com estas penas formosas

- Que são minhas !

Passam por mim, desdenhosas,

Em gargalhadas mesquinhas.

Sim; eu sofro sem dizer nada:

- Sou ave

Bem educada.

Mesmo que fosse pequena

E eu te visse pobre ou nua

- Ninguém ama a sua Pátria por ser grande,

Mas sim por ser sua !

imagenscompoemas.

Το Μνημόνιο 2 σε hip hop

2012-02-17T07:15:00.000-08:00

Ήταν μετά τις εκλογές που πίστεψες στο Γιώργο,
που είπε «υπάρχουνε λεφτά» και σ’ έπιασε κορόιδο,
και έτσι έλαχε στη χώρα μας τρελή πρωτοπορία,
οι αντιεξουσιαστές ήρθαν στην εξουσία,
ωραία, άφθαρτα πρόσωπα, με έξτρα διαπιστευτήριο,
πως έκαναν πιλάτες στο ίδιο γυμναστήριο,
και αφού η παρέα ανέλαβε του Jeffrey του λεβέντη,
τα υπουργεία βάφτισαν με ονόματα πιο trendy,
«κλιματική αλλαγή» και «μάθηση διά βίου»,
τώρα τι σόι μάθηση…
―Ε, άνευ βιβλίου!
Μα κι ο μπάτσος που σ’ έδερνε και σ’ έλεγε αλήτη,
πλέον είπανε πουλάει «Προστασία του πολίτη»,
ε, μετά από τόσο έργο, κουράστηκε το αγόρι,
και πήρε το ποδήλατο, το τζετ και το βαπόρι,
και όλο αναλάμβανε «διεθνείς πρωτοβουλίες»,
δυο-τρείς δηλώσεις παπαριές και βουρ στις παραλίες,
και έτσι ε-πέρναγε ο καιρός και ανέβαινε το χρέος,
και ο παππούς με το κολάν το έπαιζε νιος και ωραίος,
φορώντας σφήκα το γυαλί και στον καρπό βραχιόλι,
έτρεξε μαραθώνιο να τον θαυμάσουν όλοι,
και έτσι με τέτοια σούργελα, περνούσαμε ωραία,
σε αυτή τη χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλαία,

Άλλο ΠΑΣΟΚ,
Άλλο ΠΑΣΟΚ να μη μας βρει,

Ώσπου έφτασε ο καιρός, το πλήρωμα του χρόνου,
κι εκεί όπου όλο μας έλεγαν:
― «πληρώνετε του χρόνου»,
τώρα πιά δεν μας δάνειζαν και ανέβαζαν τους τόκους,
και ανοιχτά μας έβριζαν τεμπέληδες και στόκους,
αλλά και εμείς οι ηλίθιοι, την ώρα του κινδύνου,
είχαμε για μπροστάρη μας τον Παπακωνσταντίνου,
αντί να τον διορίσουμε κάπου να του ταιριάζει,
εισπράκτορα στα διόδια, σαλεπιτζή στο Γκάζι,
τον στέλναμε ξεβράκωτο στην ντόμινα Ανγκέλα,
και αυτή τραβούσε το λουρί και έλεγε
― «σκλάβε, έλα»,
κι υπέγραφε ο άνθρωπος ό,τι έβαζαν μπροστά του,
δεν θα τα πλήρωνε άλλωστε και με λεφτά δικά του,
θα έκοβε ό,τι έβρισκε, μισθούς μα και συντάξεις,
να στίψει άλλη μια φορά τις αποκάτω τάξεις,
είχε σενάριο τέλειο τα φράγκα για να τα’ βρει,
«Τζούλια» ο ελληνικός λαός, και οι εφοριακοί «δυο μαύροι»,
και εκείνα τα λεφτά που «υπήρχαν» βρε χαζοί,
τα φάγαμε, λέει ο Πάγκαλος, εμείς και αυτός μαζί,
χλαπάκιασε όλο το μενού πριν το πιρούνι πιάσουμε,
αλλά σε στυλ «γερμανικό» θέλει να τα μοιράσουμε,
κι ενώ την ώρα βρίζουμε που γίναμε Ευρωπαίοι,
για την πικρή κατάντια μας κάπου ο Λοβέρδος κλαίει,

Άλλο ΠΑΣΟΚ,
Άλλο ΠΑΣΟΚ να μη μας βρει,

Ήρθαν λοιπόν του ΔΝΤ, μια μέρα μαύρη μέρα,
και στην Ελλάδα όρμηξαν σα να’ταν καμαριέρα,
με πρόσχημα τα χρέη ήρθαν οι τοκογλύφοι,
να βάλουν χέρι στο ψητό, ωσάν ακρίδων στίφοι,
και δεν έφταναν τα βάσανα που είχαμε στις πλάτες,
μας φλόμωναν γκεμπελικά ΜΕΓΚΑ και Πορτοσάλτες,
τάχα πως το μνημόνιο θα είναι το φαρμακό μας,
κι οι γερμανοί είναι φίλοι μας και θέλουν το καλό μας,
χώρια οι χοντρο-παπαριές του κάθε Μανδραβέλη,
που ακόμα και οι Ζουλού θα παίρναν με τα βέλη,
χυδαίοι βλαχοδήμαρχοι που νουθετούν τις μάζες,
ενώ μ’ όποια κυβέρνηση πρώτοι ειν’ αυτοί στις μπάζες,
έτσι όλοι μας εδούλευαν με ένα σκοπό απώτερο,
και πήγαινε το πράγμα όλο προς το χειρότερο,
ώσπου λόγω απουσίας κάθε φαιάς ουσίας,
ετέθηκε το θέμα, πλήρους κενού εξουσίας,
μαζεύτηκαν κι οι αρχηγοί, δεν ρώτησαν το δήμο,
και πήγαν και μας φόρτωσαν νταβά τον Παπαδήμο,
το «λύκος φυλάει τα πρόβατα» πήραν μια σκάλα πάνω,
και διόρισαν μες το μαντρί το λύκο για τσοπάνο,
κι αφού έτσι εξασφάλισαν το «ναι» και του Αντώνη,
τη χώρα πλέον έστησαν σε ένα σατέν σεντόνι,

Άλλο ΠΑΣΟΚ,
Άλλο ΠΑΣΟΚ να μη μας βρει,

Μάθαν πως αγαπιόμαστε, πλάκωσαν κι οι Ευρωπαίοι,
η τασκ φορς του Ράιχενμπαχ να αρπάξουνε τα χρέη,
διέταξε η κομαντατούρ και αρχίσαν οι απολύσεις,
λουκέτο το δημόσιο μα και οι επιχειρήσεις,
και για στάχτη στα μάτια που μας μάμησ αν στους φόρους,
πιάσανε κάτι άσχετους και έναν του Άγιου Όρους,
τα πήρε ο κόσμος άγρια και όπου τους βρουν τους κράζουν,
και αυτοί γι’ «ασέβεια στους θεσμούς» σα λούγκρες αλαλιάζουν,
οι ίδιοι οι πολιτικοί που τους έχουνε ξεσκίσει,
και αυτός για το «παλιόσπιτο» που είχε παλιά δανείσει,
εμ, είναι να μην την σέβεσαι τέτοια δημοκρατία,
που είχε χρόνια να φανεί, απ’ την επταετία,
με τον μπουμπούκο υπουργό, το Μπένι τιμονιέρη,
Καρατζαφέρη, Φόρεστ Γκάμπ και Αντώνη χέρι-χέρι,
με γαϊδούρια που νομίσανε πως γίνανε δελφίνοι,
ενώ άμα στα μπαλκόνια βγουν ο κόσμος θα τους φτύνει,
και ο Μιχάλης που δεν διάβασε λέει πριν υπογράψει,
που να τον πετύχει ο Κίμωνας, πεζό, με το αμάξι,
την χώρα μας σε διάλυση αυτοί καταδικάζουν,
τόσα για ν’ ανεχόμαστε, μάλλον θα μας ψεκάζουν,
μα αν θα ξυπνήσει ο έλληνας μια πρωϊα ωραία,
δεν θα τους σώζουνε τα ΜΑΤ, μα ούτε και τα ΜΕΑ,

Άλλο ΠΑΣΟΚ,
Άλλο ΠΑΣΟΚ να μη μας βρει,

πηγή :ahinos

Khalil Gilbran

2012-02-15T16:14:00.000-08:00

http://en.wikipedia.org/wiki/Khalil_Gibran

Khalil Gibran

6.1.1883 - 10.4.1931

απόσπασμα

Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους .

Karel Appel

2012-02-15T13:45:00.000-08:00

Czeslaw Milosz : Το τραγούδι του τέλους του κόσμου

2012-02-13T12:45:00.000-08:00

Τη μέρα του τέλους του κόσμου πετάει μια μέλισσα

Πάνω απ'τα κάρδαμα των Καπουτσίνων .

Μπαλώνει ο ψαράς τα δίχτυα του ,

Πηδούν στη θάλασσα τα χαρούμενα δελφίνια .

Τα νεαρά σπουργιτάκια τιτιβίζουν στις υδρορροές

Και το φίδι κατέχει το χρυσό του δέρμα , που έτσι κι αλλιώς του ανήκει .

Τη μέρα της συντέλειας του κόσμου ,

Περπατούν οι γυναίκες κάτω

Από τις ομπρέλες του ήλιου ,

Κι ο μεθυσμένος κοιμάται κάπου στην άκρια του γρασιδιού

Και οι οπωροπώλες διαλαλούν στους δρόμους τα εμπορεύματά τους

Κι η βάρκα με τα κίτρινα πανιά τριγυρνάει το νησί

Κι ο ήχος του βιολιού κρέμεται στον αέρα

Και των αστεριών η πορεία περνάει από δίπλα μας ,

Μα αυτοί που σκέφτονταν βροντές κι αστραπές

Σίγουρα απογοητεύτηκαν ,

Καθώς κι εκείνοι που ανάμεναν

Σήματα αρχαγγέλων δέχονται πια πως δεν συνέβη

Εκείνο που ανάμεναν .

Κι όσο κανείς ήλιο και φεγγάρι πάνω του θωρεί

Κι οι σκούρκοι στα ρόδια περπατούν

Κι όσο τα γαλαζοαίματα παιδιά γεννιούνται

Κανένας δεν πιστεύει

Πως έχει αυτό συντελεστεί .

Μόνο ο γκριζόμαλλος γέρος ,

Που θα μορούσε προφήτης να είναι ,

Μα δεν είναι ,

Αφού άλλο να κάνει έχει ,

Δηλώνει δένοντας ντομάτες :

Μια άλλη συντέλεια του κόσμου δεν θα υπάρξει ,

Μια άλλη συντέλεια του κόσμου δεν θα ξανάρθει !

Μετάφραση : Σωτήρης Ε. Γυφτάκης

λεξίτυπον 2007

Piosenka o końcu świata

Czesław Miłosz 1998

W dzień końca świata
Pszczoła krąży nad kwiatem nasturcji,
Rybak naprawia błyszczącą sieć.
Skaczą w morzu wesołe delfiny,
Młode wróble czepiają się rynny
I wąż ma złotą skórę, jak powinien mieć.W dzień końca świata
Kobiety idą polem pod parasolkami,
Pijak zasypia na brzegu trawnika,
Nawołują na ulicy sprzedawcy warzywa
I łódka z żółtym żaglem do wyspy podpływa,
Dźwięk skrzypiec w powietrzu trwa
I noc gwiaździstą odmyka.
A którzy czekali błyskawic i gromów,

Są zawiedzeni.
A którzy czekali znaków i archanielskich trąb,
Nie wierzą, że staje się już.
Dopóki słońce i księżyc są w górze,
Dopóki trzmiel nawiedza różę,
Dopóki dzieci różowe się rodzą,
Nikt nie wierzy, że staje się już.
Tylko siwy staruszek, który byłby prorokiem,

Ale nie jest prorokiem, bo ma inne zajęcie,
Powiada przewiązując pomidory:
Innego końca świata nie będzie,
Innego końca świata nie będzie.

Ocalenie, 1945

wiersze.doktorzy.

Αντισταθείτε - ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΥΡΟΝ

2012-02-11T22:20:00.000-08:00

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΟΥΤΣΟΣ

2012-02-11T12:56:00.000-08:00

.wikipedia.org/wiki/%C

( 1803- 1863 )

Ο ΕΠΙΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ
ΕΠΙ Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Φοίνικες και ταλαράκια το πουγκί μου κουδουνίζει ,

και το στόμα μου σαμπάνιες και ριζόγαλο μυρίζει

χαιρετάτε με μέ σέβας , με βαθύν προσκυνισμόν

επιστάτης , κύριοί μου , έγινα οικοδομών .

Τερερέμ , λαλά , λαλά

η δουλειά πάγει καλά .

΄Εκτακτε Διοικητή μου , πόσα γρόσια θησαυρίζεις ;

΄Οσα παίρνω σ' ένα μήνα σ' ένα χρόνο τα κερδίζεις ;

΄Εκτακτα τον μήνα παίρνεις εσύ χίλια ... κι' ας να μη !

Εγώ παίρνω τρεις χιλιάδες εις την κάθε πιθαμή .

Τερερέμ , λαλά , λαλά

η δουλειά πάγει καλά .

Η αυτού Πανεξοχότης μ' αγκαλιάζει κάθε μέρα

μα ρημάζω το Ταμείον : αλλού βλέπει βλέπει πέρα .

Φθάνει μόνον πουρνό βράδυ να τον λέγω εις τ' αυτί

τι φρονεί ο ένας κι ' άλλος και τι δρόμο περπατεί

Τερερέμ , λαλά , λαλά

η δουλειά πάγει καλά .

Σήμερον το Ναύπλιόν μας η πρωτεύουσά μας είναι

αύριο θα είναι , λέγουν , αι περίφημαι Αθήναι

τότε γρόσια μιλιούνια , τότε δα θα ξοδευθούν ,

και πατόκορφ ' απ' εμένα αι Αθήναι θα κτισθούν .

Τερερέμ , λαλά , λαλά

η δουλειά πάγει καλά .

Κριματίζει όποιος λέγει πως εγώ μισώ τα φώτα

τα σχολεία , στην τιμή μου , τ' αγαπώ απ' όλα πρώτα ,

και πολλές φορές λαχαίνει στ' όνειρό μου να ιδώ

πως οικοδομώ Μουσεία , κι απ' το στρώμα τραγουδώ :

Τερερέμ , λαλά , λαλά

η δουλειά πάγει καλά .

Με κολλούνε οι γυναίκες και γλυκές ματιές με ρίχνουν

μ' όλες μου τες άσπρες τρίχες πως μ ' ορέγουνται με δείχνουν

γαμβρός είμαι όπου πάγω , κι ' εις το κάθε σπιτικό

ταπεινότατες προτάσεις υπανδρείας αγρικώ .

Τερερέμ , λαλά , λαλά

η δουλειά πάγει καλά .

Π.Π.ΑΝΘ.

ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

Υπουργικόν Συμβούλιον πηγαίνω να καλέσω ,

Την γλώσσαν την ακράτητον του ΄Ελληνος να δέσω .

Και , χωρίς πλέον να ζητώ το ήθος μου να κρύψω ,

Εις τον λιμένα της Αρχής την άγκυραν να ρίψω .

Απόσπασμα από το θεατρικό έργο του ποιητή : Πρωθυπουργός

Μενέλαος Λουντέμης

2012-02-10T11:06:00.000-08:00

ΤΣΙΡΚΟ ΄Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΤΗΝΩΔΙΑ

απόσπασμα

Περάστε κυρίες και κύριοι , περάστε !

Από το τσίρκο << τα επτά θαύματα του κόσμου >>

΄Οπου ...

Θηριοδαμαστές με συρματένια μαστίγια

Γυμνάζουν τις Ιδέες να περπατούν στα τέσσερα .

Περάστε απ' το τσίρκο μας .

Που δεν είναι τσίρκο μας .

Ούτε << φρενοκομείον ή οίκος >> .

Αλλά σταύλος ... Σταύλος

Όπου κάτι χοντρά ζώα

Καταβροχθίζουν

Τα πιο ευγενικά μας όνειρα .

ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ ΓΙΑ ΔΥΟ ΜΥΔΡΑΛΛΙΑ

ΚΙ ' ΕΝΑ ΑΗΔΟΝΙ

ΗΛΙΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ( επιστολή )

2012-02-09T14:50:00.000-08:00

Παρίσι 2.11.1982

αγαπητέ κύριε Μαγκάκη ,

σεβαστέ μου καθηγητή ,

αξιότιμε κύριε υπουργέ ,

ο δικηγόρος κύριος Χρ[στόφορος] Αργυρόπουλος

μου μεταβίβασε , τηλεφωνικώς , το προσωπικό σας

μήνυμα , το αναφερόμενο στην διπλή σας επιθυμία :

να μου δόσετε χάρη και να με δείτε ξανά στην Ελλά-

δα . Σύμφωνα με το μήνυμά σας ,για να μεριμνήσετε

για την απονομή της χάρης θα έπρεπε να προυπάρ-

ξει μια επιστολή μου , δια της οποίας θα ζητούσα

αυτήν ακριβώς τη χάρη .

Είστε ένας έντιμος άνθρωπος . Το μηνυμά σας αποτε-

λεί μιαν εξαιρετικώς ευγενική χειρονομία . Δυστυχώς ,

αδυνατώ να ικανοποιήσω την επιθυμία σας . Είστε ένας

σπεσιαλίστας του ποινικού δικαίου και ξέρετε θαυμά-

σια τη διαφορά μεταξύ χάρης και αμνηστίας . Επιστο-

λή ( δηλαδή αίτηση ) για χάρη κάνει ο καταδικασμένος

για κάποιο έγκλημα , ο καταδικασμένος που αποδέχε-

ται ως γεγονότα το έγκλημά του και την καταδίκη του .

Αν και καταδικασμένος , δεν έχω κάνει κανένα έγκλη-

μα . Καταδικάστηκα τέσσερις φορές ως πορνογράφος .

Δεν απολογήθηκα , δεν έκανα εφέσεις , δεν ζητάω

καμιά χάρη . Ούτε υποσχέθηκα ποτέ ότι θα γίνω καλός

πολίτης και καλό παιδί . Το πρόβλημα μου δεν είναι

παρά δικό σας πολιτικό ( πια ) πρόβλημα . Το κράτος

ας μεριμνήσει ώστε να αμνηστευθούν τα αδιήματα

τύπου που διέπραξα . Ξέρω πολύ καλά τις συνταγματι-

κές δυσκολίες μιας αμνηστεύσεως . Θα τολμούσα να

υποδείξω την πασίγνωστη και πολυχρησιμοποιημένη

οδό της εξ υπαρχής παραγραφής των δικαστικών

διώξεων/αποφάσεων κατά συγγραφέων για όσα αδι-

κήματα τύπου διέπραξα από την 21-4-1967 μέχρι

σήμερα με την δημοσίευση κειμένων τους .

Ακούω να μιλάνε για τον προετοιμαζόμενο νέο νόμο

περί τύπου -τουτέστιν , το νομικό πλαίσιο της ελευ-

θερίας εκφράσεως .΄Εχω την ταπεινή γνώμη ότι με το

νομοσχέδιο αυτό θα μπορούσαν θαυμάσια να ρυθμι-

στούν όλες οι εκκρεμότητες .΄Οσο για την επάνοδό

μου στην πατρίδα ούτε που το σκέφτομαι . Νομίζω

πως έφυγα για πάντα . Και , φυσικά ,δεν μπορώ να

ζήσω σε μιά χώρα όπου καθυβρίζονται χυδαιότατα

οι Μάρτυρες του Ιεχωβά , οι μασόνοι , οι παλιομερο-

λογίτε και οι εβραίοι , και , όπου απαγορεύεται να

μιλάς για εθνικές μειονότητες που υφίστανται στην

Ελλάδα ακριβώς όπως υφίσταται ο Παρθενών .

Αν αγαπάτε τη δουλειά μου , κύριε Μαγκάκη , θα σας

παρακαλούσα να με βοηθήσετε να ζήσω αξιοπρεπώς

και εν γαλήνη .

Σας ευχαριστώ για όλα

και σας χαιρετώ

με κάθε τιμή .

Η. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Μανδραγόρας τεύχος 37

Samuel Beckett

2012-02-09T12:24:00.000-08:00

Quand on est la merde jusqu'a cou , il ne reste plus qu' á

chanter

ADAM MICKIEWICH

2012-02-08T20:42:00.000-08:00

Η προσευχή των προσφύγων

Κύριε μεγαλοδύναμε !

Μιας αντρειωμένης πολεμόχαρης φυλής

Τα μαστωμένα νειάτα , από του κόσμου

Τα πέρατα , απ' τους τέσσερις ανέμους

Ξερματωμένα

Τα χέρια τους σηκώνουν προς εσένα !

Και σου φωνάζουν , μεσ' απ' τα λαγούμια

Της Σιβηρίας , κι απ' του Καυκάσου τα χιόνια ,

Κι από τ' Αλγέρι με τους φλογισμένους κάμπους ,

Κι απ' της Γαλλίας

Την ξένη χώρα , Κύριε , σου φωνάζουν !

Δεν είναι στην πιστή Σου Πολωνία

Ελεύθεροι να κράζουν τ' ονομά Σου .

Οι γέροι ωστόσο , τα παιδιά μας κι' οι γυναίκες ,

Ανάμεσ' απ' τα δάκρυα

Σου δεόνται , μυστικά μεσ' στην καρδιά τους .

Κύριε των Σομπιέσκι ! Κύριε των Κροσγιούσκο !

Κύριε των Ζαγκελλόν ! Κύριε της Πολωνίας !

Ελέησε την πατρίδα μας κι ' εμάς ! ...

Και να σου δεηθούμε

Ευδόκησε , ξανά , ως οι προγονοί μας ,

Στην μάχη ανάμεσα , με τ' άρματα στο χέρι ,

Μπροστά σ' ένα βωμό , από ματωμένα

Τύμπανα και κανόνια καμωμένο ,

Και κάτου απ' ένα μπαλντακίνο

Καμωμένο από τ' αετοφόρα φλάμπουρά μας !

Κι ευδόκησε , οι πατέρες μας σαν πρώτα

Μεσ' στους ναούς , στις πολιτείες και τα χωριά μας ,

Να επικαλούνται πάλε τ' ονομά Σου

Και τα παιδιά μας

Να σου προσεύχωνται στους τάφους μας απάνω .

Μα πάλε ωστόσο , Κύριε , γεννηθήτω

Το θέλημά Σου , κι ' όχι το δικό μας !

Αμήν !

Από την << Ωδή στη Νεότητα >>

Ω Νιότη ,

στις φτερούγες σου βρίσκετ' η δυναμή σου

που κάθε κορυφή γνωρίζουν

καθώς το χέρι σου τ' αστροπελέκι .

Απάνω όλοι ! ας κάνομε

πλάτη με πλάτη κύκλο

κι ας περισφίξουμε τη Γη

με πύρινη αλυσσίδα

απ' τη φωτιά μας

κι απ' τη φωτιά της σκέψης μας

και της ψυχής . Και συ

σηκώσου απάνω

από το χώμα σου της Οικουμένης μάζα !

Σε νέους εμείς δρόμους

θα σε σπρώξομε , κι ωσότου

γθυθείς από τη φλούδα σου τη θλιβερή τη σάπια

και θυμηθείς , ταλαίπωρη ,

τα πράσινά σου χρόνια .

μετάφραση : Ρίτα Μπούμπη Παππά

ΔΗΜΟΣ ΒΙΛΑΕΤΗΣ : ΠΟΙΗΜΑΤΑ

2012-02-08T13:02:00.000-08:00

ΔΗΜΟΣ ΒΙΛΑΕΤΗΣ

( 1948-2011 )

ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ,ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ

ΔΗΜΟΣ ΒΙΛΑΕΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Η ΠΡΑΞΗ

Το σχέδιο «Μέγας Κωνσταντίνος»

Εγκυμονούσε

κινδύνους, κι όμως έπρεπε·

στο πεζοδρόμιο να κατέβει.

Με τη λαμπρή στολή,

δεν θα ευδοκιμούσε

ανάμεσα στ’ ανυπόταχτο πλήθος,

θ’ αποδοκιμάζοταν

με τη κραυγή – Λαοκρατία.

Κι είχε αποτύχει

η τελευταία επιστράτευση.

Κι οι υπηρεσίες αγωνιούσαν

μπρος στη

πρωτάκουστη απροθυμιά.

Η ξένη γυναίκα

και τα λάφυρα

στη σύγκρουση

δεν σπρώχναν κανένα.

Τότες,

κι αφού η ολιγαρχία

δεν έφερε

σπουδαίες αντιρρήσεις,

ο Κωνσταντίνος

είδε το «θεό τους».

Είταν μεσημέρι.

Το φως πολύ.

Η παράδοση

των όπλων σύντομη.

Η συζήτηση ανύπαρκτη.

Μια λέξη μονάχα. «Νίκη».

Έτσι τουλάχιστον είπε.

Την επομένη

«ηθικού ερείσματος υπάρχοντος»

άρχισε η κατασκευή

των δια της βίας χριστιανών

και των χτιρίων

και βέβαια η μάχη.

Ένας φονιάς

κηρύχτηκε «ισόθεος».

Η Τάξη του κέρδισε.

Και ξαναπάθανε

η επανάσταση.

****

Η Υπόδειξη

Απλωθείτε

στο μνήμα σας

παρελθόν,

ο ουρανός

είναι στο μέγεθός σας.

***

Η Παρανόηση

Καθώς έδειξα σ’ ένα σημείο

τους ανδριάντες

που δεν στηθήκανε,

όλοι υποθέσανε

πως μίλαγα για κείνο,

ενώ εγώ έλεγα για σας

που έτσι

αισχρά αγνοηθήκατε.

****

Οι Σπονδές

Τι κρίμα

να ’σαι κτίριο αλεξαντρινό,

να ’χεις

όλη σου την αξία

εκεί αποθέσει

και ξένο

με τη δυστυχία των φελλάχων

να πεθαίνεις,

φορώντας

τη φαιδρή προμετωπίδα...

«Υπήρξανε

καιδω Έλληνες...».

*****

Αυτοί

Με τις κόρες.

Με την αποικία

Με το σύνορο

Με το εμείς

και σεις.

Με το εμπόριο

της εσωτερικότητάς σας.

Με τη σιωπή μας.

Με τους τυχαίους αλλά βάναυσους.

Συνταξιδέψατε,

χωρίς ποτέ

να τους αντιληφθείτε.

Κάτω από ’να πέπλο

τρελλής συγκρότησης

αντιμετωπίσατε

την παραδοχή

των χωρίς αποτέλεσμα

γενναίων.

Έρχεται...

Έρχεται

Να τον βλέπεις,

κι ύστερα

μια μάζα κρέατα

και συλλογισμοί.

«Η Ανδρομάχη χάθηκε»

Κι αυτή... Κι αυτή.

*****

Θεώρημα

Αμάξι

Η αίσθηση όνειρο

Μπαρ.

Ρεύμα

με το προσωπικό σου

λαβύρινθο

Ζωντανό.

Τη ποιότητα

της απόλαυσης των λίγων

ανεβάσατε

στο ύψος του κόσμου,

μεταμορφώσατε

τη ζωή των σκλάβων,

απέχετε όμως,

πως να σας το πω,

αυτό

δεν είναι η ελευθερία.

Από νωρίς

σπίτι σου θα γυρνάς,

απόλυτος.

Όλα τα σχέδιά σου

θα ’ναι γνωστά.

Μια οικονόμα Ιουδέθ,

απαίσιων διαστάσεων,

θα σε συνοδέψει

ίσα με το τάφο.

Ήσυχες και διακριτικές

των τρένων οι πόρνες,

θ’ απορούνε

που δεν τις ακολούθησες.

Η διεθνής αλήθεια.

Η λύση.

Κάποιος

Ο πάταγος

Κι ο κατάλογος

που δε γράφει τ’ όνομά σου.

Επιστήμη

είσαι τ’ αποτέλεσμα

ενός εκβιασμού

κορίτσι μου.

Ας συνεννοηθώ

με την αιτία μου.

Αυτός

ο Βησιγόθος έμπορος

τότε

είτανε ακίνητος.

Τα Εκβάτανα

είσανται μια αναίσθητη

πολιτεία.

Κανένα ζώο

δε σουρνώτανε στην έρημο.

Τα φτερωτά χτήνη

Η κνήμη.

Ο τίτλος.

Το όνομα Αρμαγεδών.

Η νύχτα.

Η προσφιλής νύχτα.

Ακόμα και το κάρρο

που κουβαλάει τις χλαμίδες μας

Παραδομένα στη παράλυση,

δεν εννοήσανε,

ανόητα αντισταθήκανε.

Υπάρχουνε.

Τέτοιος πού ’ναι,

μη τον πειράξετε

αυτόν,

είναι δικός μας.

Το ειδύλλιό μου

με το περιθώριο συνεχίζεται

Όλη μου

η σχέση δοκιμάζεται.

Τα σχέδιά μου χάνουνται.

Κι ο άνθρωπός μου,

εσείς,

είστε φαινόμενο πλέον

ερμηνευμένο.

***

Οι προϋποθέσεις

Χρηματίσατε άνανδρος

Κλείσατε τη πόρτα σας

στο κυνηγημένο.

Καταδώσατε στις Αρχές

μια αδιάφορη συζήτηση.

Ο σταυρός στο στήθος σας,

για λόγους τέχνης,

είναι αγκυλωτός.

Δηλώσατε.

Γενικά... Δηλώσατε.

Εύγε σας,

μπορείτε να φάτε

και να πλαγιάσετε

με την πολίτιδα Αντωνία.

*****

Η αίσθηση της αφής

Στην είδηση,

κάπου

μια νωχελική παρουσία,

ο Ταξικός Κένταυρος,

απ’ τη μέση κι απάνου

άνθρωπος,

απ’ τη μέση και κάτου

άλογο,

απ’ τη μέση κι απάνου

αντίλογος,

απ’ τη μέση και κάτου

συμφωνία...

***

Ο περιορισμός των διαστάσεων

Πώς;

Των ωραίων

τους καρπούς ν’ αγγίξουμε

για να

βουλώσουμε το στόμα

των μιας κάποιας ηλικίας

κυττάρων μας,

που

τα χέρια μας τα χώσαμε

μες σε συλλόγους,

που λατρευότανε απραξία,

«τα τρις

του έτους γεύματα»,

η τελετή της πίτας

το Μάρτη

κι η εφημερίδα

των χυδαίων συγχαρητηρίων.

Πώς;

Που τ’ όργανο της πάλης

άσκοπα κι ανόητα

χρησιμοποιήθηκε

κι η μήτρα

του αγώνα ξευτελίστηκε,

γεννώντας μέλη

με προγούλια

κι αυτιά κλειστά.

Κι όλα καλυφθήκανε,

ανώδυνα,

απ’ τη σφραγίδα

του διοικούντος ζώου.

Κι η έννοια σκοτώθηκε

μέσα στ’ όνομα

του συλλόγου

«Των εν Αθήναις

Ένδοξων Ευβοέων».

****

Το καλοκαίρι

Καθώς

οι μέρες της εξέγερσης

δεν ρχόσανται,

κι ό,τι θέλησαν

να καταργήσουν

έζηγε

μέσα τους.

Όσοι αυτή

την παραβίαση

δεν ανέχονταν,

ένας – ένας

με μια πράξη

αυτόχειρες τέλειωσαν.

Και γιατί αυτή

η μορφή αγώνα

μάταιη είναι,

το βράδυ στη πλατεία

μίλαγαν

για τους χαμένους·

όλοι.

Μ’ αμφιβολίες λοιπόν

διάφορες

για το πρόσωπό τους,

και με των ταϊσμένων

το σκελετωμένο νου

μπλεγμένοι.

Δίχως τίποτα

να φαντάζονται,

κόντευαν να φτάσουν

στο καλοκαίρι

κείνου του χρόνου.

****

Η ομάδα

Πώς άλλαξε

η Τραπεζούντα

μόλις

έφτασε κοντά μας...

Ολονυχτίς

περιμέναμε

τα τελευταία της σπίτια,

αλλά το πρωί

φάνηκε ο στρατός.

Κυνηγημένοι

απ’ το ζώο Ισλάμ,

μ’ όλα

τ’ αρχεία καημένα

και τη ζωή

αμπολυτή σαν κοπρόσκυλο,

δίχως παρελθόν,

μ’ όλες τις μνήμες

συμπυκνωμένες

απάνου στο πετσί,

είπαμε.

«Αξίζει ο άνθρωπος».

Και φύγαμε

για την πόλη Ταρσό

να συζητήσουμε

για το δικαίωμα

του εμετού,

και την τύχη

των θριάμβων,

για το τέλος

της εξουσίας του χώρου.

Ασφυχτικά

στριμωγμένοι στο τραινό

μ’ άρχοντες

φοβηθήκαμε

τη σφαγή.

Αλλοίμονον

ο πλούτος.

Ο καρδινάλιος

ερωευμένος

με το βαρωνέτο,

ανταλλάσουνε τα κλειδιά

των πόλεων.

Βαρύτητα

είναι

η εθνική ιστορία!

Το ιδιωτικό

μουσείο των Ελλήνων.

Οι κοντυλοφόροι.

Η κρατική τους

χορηγεία.

Αυτό

το συμπαθές ζεύγος.

Ο έρως

των πραγμάτων.

Τ’ όνομά σας

Το κενό...

Κάπου έξω απ’ το μούτρο σας

αρχίζει

το Πάνθεο των πληβείων.

Το όλον μου

αντιμετωπίζει

το κάτι σας.

Θα συλληφτούμε,

Θα θέσουμε τη σάρκα μας

στη διάθεση

των πυγμαίων σας.

Κι ύστερα

θα μετρηθούμε.

Όλοι κι όλοι

χίλια εκατομμύρια

μεταχειρισμένοι,

άχρονοι, ανυπόληφτοι,

προικισμένοι

με το λαϊκό ελάττωμα

της αγάπης,

υπήρχαμε.

****

Ο Αλκιβιάδης

Ω εσείς

πολίτη Αλκιβιάδη,

ολέθριε,

στον αστερισμό του Αίσχους,

με τις διαστροφές σας

την πορεία των ρουκετών

στ’ άστρα

ευκολύνατε.

Ήχοι

δολίων τυμπάνων

κοιμηθείτε.

Ο Λεωνίδας έπεσεν.

Τώρα

μόλις πολιορκούμε

την τοκογλυφία.

Γι αυτή τη σανίδα

συζητούσαμε

από χτες.

Αυτός

πιο λίγο φθαρμένος

απ’ τους υπόλοιπους,

δεν το φοβότανε

για τον

τελευταίο Εμφύλιο

να μιλάει.

Χρωματίζω

τη σκουριασμένη αγχόνη.

Με τις υποσχέσεις των

σκέφτομαι,

πως κάποιος πρέπει

να τα βάλει.

Οίκτο

Κυκλοφορούσε

με δέρμα αντιλόπης,

κουλός κρατώντας

μια ρακένδυτη μαγκούρα.

Είστε μηδέν.

Είστε σύμβουλος

Είστε η απόφαση.

Είστε ο ίδιος

ο μετασχηματισμός.

Αντίς το μυαλό τους

οι σύνεδροι

τα πήλινα αχαμνά τους

ξύνουνε.

Δεν ακούγεται.

Το άστρο

εύθυμο ωραιάζεται.

Ακολουθεί μάζωξη

φονιάδων ή σπερμάτων,

δε ξεχωρίζει

από μακριά.

Κανείς

δεν παίρνει το λόγο.

Ας σταματήσουμε

απότομα στη γωνία,

έφηβε,

ν’ αφήσουμε τη φρίκη

να μας προσπεράσει.

Όσο υπάρχει φαΐ

και το θέαμα μένει ζωντανό

δεν

γίνεται εξέγερση.

****

Η περίοδος

Να ’ρθείς

Γυναίκα

επιτέλους το βράδυ.

Τα πράγματα

μέσα μας

θα ’χουνε κρυφτεί

κι ο Τόπος γυμνός,

μοναδικά ντυμένος,

θα μνημονεύει

τα ονόματά μας.

«Χρυσάνθη,

Χρυσάνθη,

Χρυθάνθη...»

Από τις εξουσίες·

θα υπάρχουμε

μονάχα Εμείς

με τα προσωπικά μας

είδη

τα μέλη του κορμιού

ανακατεμένα

με τον ήχο μας.

Και θα συζητάμε,

θα συζητάμε μεγαλόφωνα,

στη μέση των δρόμων

σ’ ανοιχτή συνέλευση.

Εδώ

ζωή

Μίλησα.

Είπα για μας,

για τη φωνή μας.

Την πράξη μας.

******

ΤΟ ΤΥΧΑΙΟ

********

Ο δρόμος Γκρενέλ

Φτάνανε κι άλλοι

κι ύστερα

κι άλλοι κι άλλοι.

Οι περιοχές

γιομίζανε ανθρώπους.

Χωρίς έρωτα

τώρα το πράγμα

φαινόταν απλό.

Αντηχούσε

μια

παράξενη μουσική.

Τη λέγανε

των φως του θανάτου.

Κι όλο ερχόσανται

άνθρωποι

κρατώντας πανέρια

γιομάτα γης.

Τ’ αδειάζανε, φεύγανε

και πάλι

απ’ την αρχή.

Δεν προφταίνανε

για πράγματα πολλά.

Μ’ αρέσει αυτή η διαδικασία.

Κοιμήθηκα,

θυμάμαι,

κάτου από μια βελανιδιά

την πρώτη νύχτα,

την είχε κουβαλήσει

ένας κίτρινος.

Απ’ το στόμα μας

έτρεχε νερό.

Κάμποσοι θέλανε

να τα μαζώξουμε

και να φύγουμε.

Είπαμε να μείνουμε

και μείναμε.

Κυκλωμένοι

από γιγάντιους κρίνους,

πότε – πότε,

έφτανε στ’ αυτιά μας

η φωνή

των άλλων ομάδων.

Μ’ είχες ανάγκη

τότε Λευτεριά

γιατί με κάτι έπρεπε

να ζευγαρώσεις

κι αυτό ποτέ

δεν μπορεί

να είτανε ένα φίδι.

Ακόμα μ’ απασχολεί

η πρώτη σου αδιαλλαξία.

Ναι, δεν με ήθελες.

Μετανοιωμένοι

που διώξαμε τα σύννεφα,

τόσο νερό

δεν ξέραμε

τι να το κάνουμε.

Μες στον κήπο

πάντα

γινότανε μια γλυκιά φασαρία.

Οι επαναστάτες.

Κι ο δρόμος Γκρενέλ

ερχόσανται κατά πάνου μας.

Οι συμφωνίες

δεν σταματήσανε κανέναν.

Κάπου – κάπου

ερχόσανται μαντατοφόροι

απ’ το μέλλον.

θα χάσατε. Θα χάσατε

λέγανε

κι αφανιζόσανται.

Εμείς πάντως ζούσαμε

ένα αξέχαστο

θαυμάσιο παρελθόν

όλο ρήτορες και όχλο.

Κάποτε

εσείς φύγατε.

Καλά μέχρι εδώ.

Καλά,

είχαμε φυλαχτεί απ’ το εύκολο.

Στο βάθος η ροζ πολιτεία

σαν

το συνοικιακό μας μπορντέλο,

με την απίθανη

κατά τη θάλασσα ορατότητα.

Μας σημάδεψε κι αυτός της

ο μύθος.

Δεν μένει

παρά να την υποστούμε.

Στο τέλος ο καθένας

ας κάνει ότι πιστεύει.

Απόψε σας θυμάμαι

όταν μας αφήσατε

κι ήρθαμε εδώ.

Τότε που το πάθος μας

δεν είχε

πού να στεγαστεί.

Τότε π’ ακολούθησε

εκείνο

το μεγάλο διάστημα

νεκρής αλληλεγγύης.

Τα ταμπούρλα, ξέρετε,

χτυπάνε

ταξική συμφιλίωση.

Λάθος ήχοι, φωνάξαμε,

έχουμε τόσον εκτεθεί.

Οι παραλίες γεμίσανε

τρελλούς εφήβους.

Άλλοι στο κολύμπι

κι άλλοι στο μακελειό.

Ιούνης. Τίποτα.

Τις διαδηλώσεις μας

τις πήρε ο αγέρας.

Και φύσηξε πολύ

κείνη την εποχή.

Τόσο που τάραξε

τον έρωτα μας

με τη Λευτεριά.

Ω... ο πλανήτης

έχει πλάκα να τον ταξιδεύεις

με μηχανή

που ύστερα θα πουλήσεις.

Μ’ αρέσεις...

Οι δρόμοι

όλο καρπούς κι αρουραίους.

Μάης.

Καλοκαιρινή νάρκη.

Οι εργάτες

Μηδέν και άπειρο

μαζί και η Μαρία...

Αυτός ο μεγάλος εξάντας

δείχνει

όλο εξαίσια θηλυκά

και κόκκινα αιμάτινα σημεία.

Απόψε που υποχωρεί

η γη κάτου απ’ τα πόδια

σαν κλεμμένο αγαθό,

πόσο αδιάφορα κύλησε

η δεκαετία των φιλιών.

Οι επαρχιώτες δάσκαλοι

κυριεύουνε την πόλη.

Τάξη. Γενικά. Τάξη.

Δεν σ΄έβρα

κι αν σ’ έψαξα Αργύρη.

Οι μαύροι χαρτοφύλακες

μπαίνουνε κάστρα μας.

Ονομαζόμαστε επίσημα

αλήτες.

Μπλεχτήκαμε κι ίσκιοι πια

δεν μας βολεύουνε.

Ποιοί τρέχουνε;

Ποιοί κυβερνάνε

τους ασήμαντους τελευταίους

ανθόκηπους;

Ολόκληρο

το γεγονός ξεμακραίνει.

Κάπου ξαναβγαίνει

στην επιφάνεια

ο Θανάσης Καρπενησιώτης

υπουργός.

Κι όλο μαύρα

βουβά εσώρουχα.

Πάντως το σπίτι

δεν τόβρανε παρθένο.

Κάπου το κέρδος

τούχε

σπάσει το χρώμα του.

Ο δρόμος Γκρενέλ

περνάει

έξω από την πόρτα τους.

Συνθήματα

«Μη παραχωθείτε

στα κουστούμια σας».

Αυτοκίνητες φυλακές

κι εικόνες.

Αν ξαναβάλει φωτιά

ο Όχλος

θα σωθούνε μονάχα

τα καμμένα σώματά σας.

Φύμωτρα

απ’ αλεύρι και κρέας

ταχτοποιούνε τη μάζα

τώρα.

Με προκαλείς.

Με προκαλείς

να σε περιγράψω.

«Αγαπάς τους τυχοδιώχτες

τους τρελλούς

και τους οχλοκράτες».

Να μην τους σφάξετε

λοιπόν.

Γειά σας.

_____________________

Σημείωση: -Το ποίημα αυτό γράφτηκε για την εξέγερση του Μάη 1968.

Α’ έκδοση: 1985

Προσφορά του εκδότη : thesinews.